POLO SIMPLE FEITO DE SERES TI
Sabes que neses entres eras ti a única persoa que podía facerme rir, polo simple feito de seres ti. Pero sabes que é o que máis boto de menos?. Sábelo? O teu sorriso, as túas palabras, a túa mirada. Cando me botabas a lingua entre os dentes . Cando mirando aos ollos me dicías:” Somos únicos”. Cando me facías cóxegas. Cando estabamos coma o can e o gato. Cando me chiscabas o ollo. Cando me facías rir ata chorar. Cando me dabas aqueles abrazos que semellaban eternos. Cando me dicías aqueles “ quérote”....
Sempre .
DEBORAH ( 3º ESO A)
jueves, 24 de febrero de 2011
PÍDOLLE...
Pídolle ao sol que saia á luz todos os días. Pídolle ás flores que abran un día antes. Pídolle á choiva que se presente abraiante tras longos días de sequía. Pídolle aos paxaros que me indiquen o camiño da liberdade. Pídolle aos prados que sexan interminables. Pídolle á música novas melodías. Pídolle ao ceo infinito que vista de azul. Pídolle á lúa a súa petrante mirada. Pídolle ás árbores que me protexan coa súa verde ramaxe. Pídolles ás nubes que saiban tan doces coma o mel. Pídolle á xente a súa imperfección máis perfecta. Pídolle ao mar que me relaxe co seu peculiar son. Pídolle ao vento que sopre suavemente sobre a miña pel fráxil. Pídolles aos sorrisos que deixen a súa timidez fuxir.
Pídoche, meu corazón, amala máis cada día.
TAMARA GONZÁLEZ SMITH (3º ESO A)
Pídolle ao sol que saia á luz todos os días. Pídolle ás flores que abran un día antes. Pídolle á choiva que se presente abraiante tras longos días de sequía. Pídolle aos paxaros que me indiquen o camiño da liberdade. Pídolle aos prados que sexan interminables. Pídolle á música novas melodías. Pídolle ao ceo infinito que vista de azul. Pídolle á lúa a súa petrante mirada. Pídolle ás árbores que me protexan coa súa verde ramaxe. Pídolles ás nubes que saiban tan doces coma o mel. Pídolle á xente a súa imperfección máis perfecta. Pídolle ao mar que me relaxe co seu peculiar son. Pídolle ao vento que sopre suavemente sobre a miña pel fráxil. Pídolles aos sorrisos que deixen a súa timidez fuxir.
Pídoche, meu corazón, amala máis cada día.
TAMARA GONZÁLEZ SMITH (3º ESO A)
miércoles, 23 de febrero de 2011
BICOS XEADOS
A brisa nocturna abriu a fiestra. Unha sombra ocultou a lúa. Sentín frío baixo as mantas. Volvínme na cama. Os seus brazos arrodeáronme. Apretoume contra o seu peito e bicoume. A pesar da frialdade do seu tacto, as súas caricias queimábanme a pel. O meu corpo arqueouse involuntariamente do pracer que me producía o seu contacto. Cubriume de bicos xeados mentres as súas mans percorrían cada centímetro da miña pel.
(...)
Chegou o amencer. Os primeiros raios de sol golpeáronme o rostro. Abrín os ollos somnolenta cos recordos da noite anterior amontoándose na miña cabeza. Baixei almorzar. Pasei distraidamente os dedos polo pasamáns acariñando a superficie lisa da varanda mentres baixaba as escaleiras. Cheguei á cociña e decidínme por algo doce: torradas con mermelada. Mirei o calendario que colgaba da parede: era catorce de febreiro, o día en que se adoraba ao deus pagán Eros e os homes e mulleres agasallaban ás súas parellas con rosas e bombóns. A música de Aquelarre soaba na habitación:
“ Muéstrame tu cuello y deja que mis colmillos rompan la piel...”
LUCÍA SURRIBAS ( 4º ESO A)
A brisa nocturna abriu a fiestra. Unha sombra ocultou a lúa. Sentín frío baixo as mantas. Volvínme na cama. Os seus brazos arrodeáronme. Apretoume contra o seu peito e bicoume. A pesar da frialdade do seu tacto, as súas caricias queimábanme a pel. O meu corpo arqueouse involuntariamente do pracer que me producía o seu contacto. Cubriume de bicos xeados mentres as súas mans percorrían cada centímetro da miña pel.
(...)
Chegou o amencer. Os primeiros raios de sol golpeáronme o rostro. Abrín os ollos somnolenta cos recordos da noite anterior amontoándose na miña cabeza. Baixei almorzar. Pasei distraidamente os dedos polo pasamáns acariñando a superficie lisa da varanda mentres baixaba as escaleiras. Cheguei á cociña e decidínme por algo doce: torradas con mermelada. Mirei o calendario que colgaba da parede: era catorce de febreiro, o día en que se adoraba ao deus pagán Eros e os homes e mulleres agasallaban ás súas parellas con rosas e bombóns. A música de Aquelarre soaba na habitación:
“ Muéstrame tu cuello y deja que mis colmillos rompan la piel...”
LUCÍA SURRIBAS ( 4º ESO A)
Etiquetas:
"PALABRAS PARA NAMORAR" na ESO
miércoles, 16 de febrero de 2011
domingo, 13 de febrero de 2011
miércoles, 19 de enero de 2011

TAMÉN TEMOS IDEAS PARA celebrar o DÍA DA PAZ...
-Greguerías
- Cancións en varios idiomas
- Que pasaría se................ todos os fusís disparasen papoulas...oh
- Debuxos , caligramas
- Xeroglíficos
- Frases célebres...
Por exemplo esta canción que imos cantar e bailar o alumnado de 6º de Primaria nun concerto o
vindeiro 14 de Marzo:
I'm riding on a camel Montando nun camelo
Sleeping on a dune. Durmindo nunha duna
I'm walking in the jungle Andando pola xungla
In the afternoon Nunha tarde dura.
And everywhere people stare E por todas partes xente mirando
Why at me? ¿Por que a min?
Who is strange. Me or them? ¿Quen é o estraño, eu ou eles?
Then we smile and now we'are friends. Despois sorrimos e somos amigos
Hassan in Morocco Hassan en Marrocos
Nicole in Congo Nicole no Congo
I meet a lot of kids Atopo moitos rapaces
Africa Africa
We look for a leopard Buscamos un leopardo
We dance in the dessert Bailamos no deserto
We climb a pyramid Trepamos a unha pirámide
Africa Africa
I'm from Chicago Son de Chicago
And you're from Spain E ti es español
She's from Moroco Ela é de Marrocos
And we're all the same E todos somos iguais
You don't like somebody Non che cae ben alguén
Because of where they're from Polo lugar de onde é
You like someone because they're nice Gústache porque é agradable
And because they're fun. E porque é divertido.
Etiquetas:
Para celebrar o Día da Paz tamén temos ideas
Suscribirse a:
Entradas (Atom)







