HISTORIAS PARA SAMAÍN


Cando o rapaz saíu da cociña encontrouse cunha risa malévola…Na parede estaba pintado: “TI SERÁS O SEGUINTE”. Dirixiuse á porta e atopou nela un individuo con careta…
Ao espertar atopouse na cama empapado en suor. Todo fora un soño, pero…¡a pintada seguía alí!

FRANCISCO BLANCO (3ºESO A)



Era robusto e tiña a pelaxe abundante e negra como o carbón. Os seus ollos eran dunha cor encarnada brillante…Fun dando pasos, consciente de que, se agora me puña a correr, coas pernas paralizadas como tiña, caería apenas comezase a moverme...

Sentín outro ruxido que fixo tremer o chan…Espertei suando e tremendo coma unha folla…


JANET MONTEIRO (3º ESO A)







Foi entón cando comecei a decatarme de que estraños ruídos proviñan de toda a casa. Baixei. A porta estaba aberta. Cerreina de contado. Unha man tocoume o ombreiro!. Tentei mirar quen era. Só puiden ver unha luva de cor negra. Non me puiden virar…
O terror invadiume o corpo.

NATALIA RODRÍGUEZ (3º ESOB)



Aínda despois de pasar moitos anos, ninguén se atreveu a comprar aquela casa. Mercouna unha familia, vendo o seu baixo prezo. Declararon non poder baixar nunca ao soto, porque ao facelo, comezaban a sentir frío
e a sensación de seren perseguidos por alguén…No xardín ás tres da mañá sempre
se escoita a mesma risa macabra…
O espectro daquela muller dá voltas pola habitación, chora en silencio e a súa risa trasfórmase nun laio de rabia.



DÉBORA (3º ESO A)






...E alá fomos. María era moi valente
e eu trataba de dar a mesma impresión, pero, claramente, estaba a piques de chorar. De súpeto escoitei falar a un home …era a radio!...Acendérase soa!!! Eu xa non sabía se saír correndo…Permanecín quedo, pero cando me recuperei …oíno!, oín a Lois. Xúroo! Sentín unha mistura entre medo e humidade.

LÍA PEREIRA (3º ESO A)




O vento movía as follas das árbores que facían un son moi agudo, coma cando un asubía . De repente quen aparece non é Xosé senón un morcego negro con ás enormes . Jacob quedou petrificado sen saber que facer…
De súpeto sentiu aqueles dentes brancos afiados coma coitelos e dende aquela Jacob convertérase en vampiro e nas noites de Samaín sae a chucharlle o sangue a todos os que estean no monte.

DAYNÉ SÁNCHEZ ( 3º ESO A)













Camiñamos moi decididos, pero ao chegar alí un frío arrepiante empezou a pórnos a pel de galiña. Algo malo ía pasar. Decidimos liscar, pero a sorpresa foi que ao fondo do camiño polo que tiñamos que saír, había un ser estraño, grande e agochado. Eu batía os dentes
e Laura non paraba de chorar.
De repente o vulto levantouse e díxonos:

“Tranquilos nenos, que somos nós!!!”


MARTA VÁZQUEZ DACAL (4º ESO A)


Na noite de samaín os adultos apagaban as luces e agardaban a que a noite volvese a tocarlles o lombo. E a quen lle tocase é que ía morrer nese mesmo ano. Esa noite era especial. A xente tentaba vestirse de xeito fúnebre para evitar a atención da morte….

JOEL LOVELLE SEOANE ( 4º ESO B)



A néboa comezaba a esvaecerse nese lado da casa e puiden ver aos lobos fitando cara a min e salivando ao ulir a súa próxima comida. Sorrinlles e eles en resposta alzaron o volume dos seus ouveos en compenetración tal que semellaban a orquestra dirixida pola batuta
dun director.
LUCÍA GARCÍA SURRIBAS (4º ESO A)

A CASTAÑA PILONGA

Érase unha vez unha castaña chamada Pilonga. A Pilonga encantáballe o outono porque era a época das setas.

Un día foi chamar á súa curmá Pepa e á súa irmá Loli:

-Pepaaa, Loliiii. ¿Queredes vir ás setas ou aos cogumelos se vos gusta máis?

-¡Vale!- dixeron.

Puxeron as botas, unha viseira, colleron unha cesta e marcharon cantando e asubiando polos sendeiros que ían ao bosque.

De súpeto atopáronse coa súa veciña Esplendidia.

-¡Ola Esplendidia!Ti saberías dicirnos onde hai setas?- dixéronlle.

-Pois claro que si, vinde tras miña, xa veredes cantas atopamos.

Andiveron ata un silveiro.

-Aquí hai moitas- dixo Pepa.

Despois atravesaron un camiño cheo de herbas. Ao pasar as herbas toparon cun home chamado Pepiño que tiña moitas cabras.

-¡Ola Pepiño! ¿Ti saberás on de hai setas?

-Si, alí hai moitas, naquel prado.

-Grazas pola información- dixo Loli.

Déronse de conta que Pepa escapaba correndo porque lle tiña moito medo aos cans e ás cabras.

Despois camiñaron un pouco ata unha carballeira.

-¡Mirade, aquí hai moitas!-dixo Loli.

De repente escoitaron un ruido e foron correndo a ver que era.

Unha moto pasou diante delas a toda velocidade. Montaran un circuíto de motos alí mesmo.

-Agora ímos para casa. Xa temos moitas e non me gusta este barullo.

Marcharon e ao chegar loli tivo unha gran idea.

-¿Por que non invitamos ás nosas amigas e amigos a unha festa?

-¡Pois claro. Boa idea!

E na festa fixeron un revolto de cogumelos

SARA GONZÁLEZ 3ºA (PRIMARIA)

O OUTONO


Naquel mes do verán

aló no caluroso Agosto

púxose a contar o home

e cando parou xa era o Magosto.


No tempo da vendima

cando dá froito o bidueiro

a xente deste sitio

marcha toda para Cudeiro.


Aquel home vén vestido

na cabeza leva un sombreiro

cando viu a árbore, abaneouna,

pois era un castiñeiro.

BRAIS FERNÁNDEZ 5º A

POEMA DE OUTONO

CONCURSO “OUTONANDO”

¿Queres participar?

-Podes presentar manualidades (cos produtos da tempada), debuxos, refráns, poemas, lendas ou relatos que teñan como temas o Magosto, o Outono, o Samaín ...
-…E para os que aínda non saiban escribir, poden presentar algún debuxo ou manualidade relacionados con eses temas.

-Remata o prazo o día do San Martiño (11 de novembro).

- ¡Os mellores serán premiados!