Queridísima avoa :

Hai tres anos que non te vexo e estráñote. Pola noite penso en ti e é entón cando sei que non te vou volver ver. Supoño que ti desde aí arriba me estás vendo .

Teño moitísimas ganas de darche unha aperta moi forte e non soltarte nunca. Dende que te fuches ese Nadal, esa época está chea de tristura e xa non é a mesma sen ti. As panxoliñas xa non teñen música, os regalos xa non son sorpresa.

Espero que estas verbas cheguen a ti. A verdade, non sei como!

Espero que estas verbas non sexan verbas gardadas nun caixón. Esquecidas.

Bicos


                                               CLAUDIA ESCAPA (6º PRIMARIA)

SEN BARREIRAS


Amor: verba

Rula: verba

Agarimo : verba

Ceo: verba

Quérote: verba e verbo, ELA e EL


  Dous e dous, SEN CATRO
. Relación , sen amor, TEATRO
. Un e un , SON DOUS ¡DOUS!


MATERIA PRIMA


Respecto+ apoio + compromiso= sinxelo
Eu e mais Ti = O CEO

                        LAURA SALGUEIRO ( 4º ESO B)

NA TENDA DAS PALABRAS

Ana convidárame á súa festa de aniversario e eu non sabía que palabra mercarlle(…)

Quería algo que fose orixinal e ao mesmo tempo que lle gustase…

No escaparate había o de sempre: para as vodas, un “ que sexades moi felices”; para o día de San Valentín, un “Quérote”… Decidín entrar e a dependenta preguntoume:

-Pódolle axudar?

- Si…-contesteille nerviosa – A miña mellor amiga celebra o seu aniversario e quero comprarlle unha frase especial.

- Velaquí ten o catálogo. Hai de todo: simples palabras, frases, oracións compostas…

- Verá… eu quería… unha frase diferente que exprese todo o meu agradecemento cara a ela e ao mesmo tempo que a poida definir.

- Iso vai ser difícil: precisará mercar algún verbo, algún adxectivo… A cousa será algo custosa.

…

Non sei canto tempo pasei alí pasando páxinas, pero cando ía saír vin unha palabra que significaba moito para min e para ela tamén:


AMIGA.

Souben entón que non fai falla gastar moitos cartos para desexarlle o mesmo que ela me desexaría a min.

                                                                                          ROXANA DOVAL BLANCA (4º ESO B)

EMIGRANTE



Distancia               Frío               Mocidade          Soidade


Recordos esvaecidos no tempo… Os verdes prados, a música acompasada da choiva escorrendo polas túas meixelas. Respirar e sentir como viaxa o arrecendo único da túa figura polas miñas veas. Miro arredor e sinto que me falta algo meu. Ergo a vista e sinto que me falta algo meu, Es ti. Alzo a vista e non te vexo máis alá do horizonte. Mais teño medo de esquecerte…

Formas parte de min. Fuches ti a que me deu a vida e a que me viu medrar, vivindo protexido na túa pel, sempre húmida e morna, coa que compartín momentos inesquecibles. É a ti a quen lle debo todo, pero o sufrimento, a dor, a fame…afastáronme de ti. Tiven que abandonarte e comezar unha vida lonxe, aínda que sempre estiveches aquí pertiño, no meu corazón.


Sei que voltarei a ver o teu fermoso rostro algún día e descansando para sempre na túa man, a carón do teu latexo e sentirei que esta terra está viva eternamente.


Sempre miña, GALICIA.



DAMIÁN CONDE ( 4º ESO)

concurso PALABRAS PARA NAMORAR

CONCURSO “PALABRAS PARA NAMORAR"




¿Queres participar?



-Podes presentar poemas, cartas, relatos, lendas…que teñan como temas o amor e a amizade.

-…E para os que aínda non saiban escribir, poden presentar algún debuxo relacionado co tema.



-Remata o prazo o día 18 de febreiro .



- ¡Os mellores serán premiados!

Noiteboa en Galicia

Nunha casa de Galicia, Papá Noel e o Apalpador, acaban de coincidir:
-Oes, boneco! Ti que fas na miña terra? -pregunta o Apalpador.
-Ho, Ho, Ho, Ho! Pensei que eras unha lenda! -responde Papá Noel.
-E ti non se supón que tamén deberías selo?
-Iso é o que din os maiores. Non sei que lles fan os pais aos cativos que dun ano para o outro moitos xa non cren en min.
-Pero ti de que país vés? Non sabes que estamos en crise? -reaccionou o Apalpador.
-Non, non! Este problema xa vén dado de sempre. -Respondeu Papá Noel.
-O que pasa é que os rapaces prefírenme a min. Ha, Ha, Ha!
-Non me fagas rir! Cantos países tes ti? A metade de un. E eu? O mundo enteiro! -dixo Papá Noel orgulloso.
-Mira ti... Eu polo menos non levo un traxe tan feo e rechamante coma o teu. Algún día serei máis famoso ca ti.
-Ha, Ha, Ha! Avísame cando os da Coca-Cola te collan para facer un anuncio tan bo coma o meu -respondeu sarcasticamente Papá Noel.
Debido ao balbordo que montaron, toda a familia desa casa os miraba con abraio.

(...)

-Mamá, por que me dixestes que estes homes eran lendas? -preguntou o fillo adolescente da familia.

Lucía Montáns 4º ESO

     O RETORNO DO APALPADOR

Un día  o Apalpador  preparouse para o gran acontecemento esperado por moitos nenos, o día 24 de decembro.
 Ese día comezou a entrar polas chemineas de todos os nenos e nenas de Galiza.
Estivo traballando toda a noite, deixándolles aos nenos xoguetes naturais, feitos de madeira e materiais reciclables. De súpeto atopouse con Papá Noel e os dous comezaron a discutir. O Apalpador recrimináballe o feito de darlles aos nenos xoguetes de plástico. Papá Noel contestoulle que realmente eran os que os facían felices. Estiveron máis dunha hora co debate ata que comezaba a amencer e moitos nenos despertábanse sen atopar ningún agasallo. Papá Noel dixo que fora todo culpa do Apalpador que o secuestrara nun cuarto escuro. O Apalpador moi decepcionado estivo un tempo reflexionando sobre se debía seguir co seu traballo.
Finalmente, o ancián galego do Nadal decidiu tomar unhas vacacións e esquecerse dos problemas que tiña. Estivo dez anos sen facer regalos, ata que este ano decidiu volver. Tomou tal decisión despois de que comezou a notar o cambio climático. Dende entón, el é o primeiro en darlles os regalos aos rapaces.
Así como vos digo comezou "O retorno do Apalpador" en Galiza, coa súa popularización en diversos núcleos de poboación. Este ano chegou a Cambeo.

Julián Vidal 4º ESO